L'usu dî cavi di currenti risali a cchiù assai di nu sèculu. Ntô 1879, lu mminturi miricanu T. A. Edison avvolgìu la juta ntunnu a na barra di ramu, la nfilò nta nu tubu di ferru e poi la chiniu cu na misculanza d'asfaltu pi criari nu cavu. Installò stu cavu a New York, piunieri ntâ trasmissiuni di putenza sutta terra. L'annu doppu, lu mminturi britannicu Callender mmintò nu cavu di currenti isulatu di carta ‘mprignata ‘n asfaltu-. Ntô 1889, lu mminturi ngrisi SZ Ferranti misi nu cavu isulatu di carta ‘mprignata di ogghiu di 10 kV ntra Londra e Deptford. Ntô 1908, lu Regnu Unitu cumplitò na riti di cavi di 20 kV. Li cavi di currenti addivintaru sempri cchiù usati. Ntô 1911, la Girmania nstallau cavi a àuta tinzioni di 60 kV, signannu l'inizziu dû sviluppu di cavi a àuta tinzioni. Ntô 1913, lu mminturi tidescu M. Hochstedt sbiluppò cavi schermati a fasi, ca migghiuraru la distribbuzzioni dû campu elèttricu dintra lu cavu e livaru lu stress tancinziali ncapu la supirfici di isulamentu, signannu nu puntu mpurtanti ntô diviluppu di cavi di putenza. Ntô 1952, la Svezzia nstallau cavi a ultra-àuta tinzioni di 380 kV ntâ sò cintrali elettrica sittintriunali, signannu la prima applicazzioni di cavi a ultra-àuta tinzioni. Nta l’anni 80 foru prudutti cavi di putenza a àuta tinzioni di 1100 kV e 1200 kV.